چرا دین نمیتواند پایه دموکراسی باشد ؟؟

moh1-2
ﭘﻬﻨﻪ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ از ﭘﻬﻨﻪ دﯾﻨﯽ ﮔﺴﺘﺮدهﺗﺮ اﺳﺖ. ﭘﻬﻨﻪ ﮔﺴﺘﺮده دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ، ﻫﻢ روﺷﻨﮕﺮان اﺳﻼﻣﯽ و ﻫﻢ ﺣﮑﻢراﻧﺎن ﺟﻤﻬﻮری اﺳﻼﻣﯽ را ﮐﻪ ﻫﺮ دو از «ﻣﺮدمﺳﺎﻻری دﯾﻨﯽ» ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ، ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﺴﺨﯿﺮ آن ﭘﻬﻨﻪ ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ. ﻧﻪ ﺑﺮای اﯾﺠﺎددﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﻟﯿﺒﺮال ﻣﺘﻌﺎرف، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮای ﻏﺼﺐ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﻪﺳﻮد دﯾﻦ. ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ زﻧﺠﯿﺮ ﮐﺸﯿﺪن ﻓﮑﺮ ﺑﻨﯿﺎدﯾﻦ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ وﺳﺠﻮد آن در ﺑﺮاﺑﺮ ﺣﺠﺮ اﻻﺳﻮد.
ﺑﻪ ﺳﻪ دﻟﯿﻞ دﯾﻦ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﭘﺎﯾﻪ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﺎﺷﺪ.
اول اﯾﻨﮑﻪ ﻧﻘﺶدﯾﻦ اﯾﺠﺎد دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﻫﯿﭻ دﯾﻨﯽ وﺟﻮد ﻧﺪارد ﮐﻪ رﺳﺎﻟﺖﺧﻮد را اﯾﺠﺎد دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺑﺴﻂ آن اﻋﻼم ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ. آﯾﺎ ﮐﺴﯽ دﯾﻨﯽ ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮش وﻋﺪه دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﻪ ﭘﯿﺮواﻧﺶ داده ﺑﺎﺷﺪ؟ اﮔﺮ ﭼﻨﯿﻦ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻨﺎ ﺑﺮ اﯾﻦاﺻﻮﻻ ﺑﺤﺚ دﯾﻦ و دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ و ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺸﺨﺺﺗﺮ اﺳﻼم و دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﺘﺎب و ﻣﻘﺎﻟﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد اﺻﻮﻻ ﻣﻮﺿﻮﻋﯿﺖ ﻧﺪارد. ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺤﺜﯽاﺳﺖ ﺑﺪون ﻣﻌﻨﯽ و ﻋﺎری از ﻣﻮﺿﻮع.
ﺑﺤﺚ ﺟﻨﺒﯽ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﺤﺚ، ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺗﻀﺎد ﯾﺎ ﻫﻤﺴﺎﻧﯽ اﺳﻼم ﺑﺎ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ اﺳﺖ. اﯾﻦ ﺑﺤﺚ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﻤﯽرﺳﺪ ﭼﻮنﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﺤﺚ ﻣﻮﮐﻮل ﺑﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺧﻮد اﺳﻼم اﺳﺖ. اﮔﺮ اﺳﻼم را ﻗﺮآن و ﺳﻨﺖ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ و ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺪﯾﻨﻪ و ﺗﺎرﯾﺦ اﺳﻼم ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ،از دل ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از اﯾﻨﻬﺎ، ﻧﻪ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﯿﺮون ﻣﯽآﯾﺪ و ﻧﻪ ﺗﻄﺎﺑﻖ اﺳﻼم ﺑﺎ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ. [ﺑﺮﺧﯽ از ﻫﻮاداران دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽدﯾﻨﯽ] اﺻﻞ ﺷﻮرا را ﭘﯿﺶ ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ. ﻧﻪ ﺷﻮرای زﻣﺎن ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﮐﺐ از ﻋﺸﺮه ﻣﺒﺸﺮه، ﻧﻪ ﺳﻘﯿﻔﻪ ﺑﻨﯽ ﺳﺎﻋﺪه و ﻧﻪ ﺷﻮراﻫﺎیﺑﻌﺪ، ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﭘﺎرﻟﻤﺎﻧﺘﺎرﯾﺴﻢ دﻣﮑﺮاﺗﯿﮏ ﻧﺪارد. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺳﺎده ﮐﻪ ﭘﺎرﻟﻤﺎﻧﺘﺎرﯾﺴﻢ دﻣﮑﺮاﺗﯿﮏ، ﺗﻘﻨﯿﻨﯽ اﺳﺖ و
ﺷﻮرای ﻣﺤﻤﺪی، در ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ وﺟﻪ، ﻣﺸﻮرﺗﯽ اﺳﺖ.
دوم اﯾﻨﮑﻪ، دﯾﻦ اﺳﺎﺳﺶ ﺑﺮ اﻋﺘﻘﺎد ﻧﻬﺎده ﺷﺪه و دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﺮ ﻗﺮارداد. راﺑﻄﻪ دﯾﻦ راﺑﻄﻪ ﻋﻤﻮدی اﺳﺖ، راﺑﻄﻪ ﻓﺮد اﺳﺖ ﺑﺎﻣﻮﺟﻮدی ﻓﺮا-اﻧﺴﺎﻧﯽ، در ﺣﺎﻟﯽﮐﻪ راﺑﻄﻪ دﻣﮑﺮاﺗﯿﮏ، راﺑﻄﻪای اﺳﺖ اﻓﻘﯽ، ﯾﻌﻨﯽ راﺑﻄﻪ اﻧﺴﺎن ﺑﺎ اﻧﺴﺎن. ﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرتدﻗﯿﻖﺗﺮ، راﺑﻄﻪ ﺷﻬﺮوﻧﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﺮوﻧﺪ. اﯾﻦ ﺗﻔﺎوت ﻣﺎﻫﻮی ﺑﯿﻦ رواﺑﻂ، از ﺣﻮزه ادﯾﺎن ﻫﻢ ﺑﺎﻻﺗﺮ رﻓﺘﻪ و اﺧﺘﻼف اﺳﺎﺳﯽ ﺑﯿﻦاﻓﻼﻃﻮن و ارﺳﻄﻮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.
ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ و ﺳﺎدهﺗﺮﯾﻦ ﺟﻠﻮه اﯾﻦ اﺧﺘﻼف در ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﻌﺮوف راﻓﺎﺋﻞ از ﻓﻼﺳﻔﻪ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪاﺳﺖ. آنﺟﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ اﻓﻼﻃﻮن ﮐﺘﺎﺑﯽرا ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﻤﻮدی در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ و دﺳﺖ دﯾﮕﺮ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮده و ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ ﭼﯿﺰی را در آﺳﻤﺎن ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ. اﯾﻦ ﭼﯿﺰ،ﻫﻤﺎن ﻣﺜﻞ ﻣﻌﺮوف اﻓﻼﻃﻮﻧﯽ اﺳﺖ. ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮی ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮد را ﺑﺎ اﺻﻮﻟﯽ ﮐﻪ در ﺟﺎﯾﯽﮐﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ از اوﺳﺖ ﺗﻄﺒﯿﻖ دﻫﺪ.
ارﺳﻄﻮ ﺑﻪ ﻋﮑﺲ، ﮐﺘﺎﺑﯽ را اﻓﻘﯽ در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ و دﺳﺖ دﯾﮕﺮ را ﻧﯿﺰ اﻓﻘﯽ دراز ﮐﺮده. آنﻫﻢ ﺑﯽآﻧﮑﻪ ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ ﺳﺒﺎﺑﻪ بخواهد ﭼﯿﺰی را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ. ارﺳﻄﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ، ﻣﺜﻠﯽ ﺧﺎرج از اﺟﺘﻤﺎع ﺑﺸﺮی وﺟﻮد ﻧﺪارد و اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﺜﻞ ﺧﻮدرا ﺑﺴﺎزﻧﺪ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﯾﮕﺮ، اﻧﺴﺎن ﺧﻮد ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺎﻧﻮن دﻟﺨﻮاه ﺧﻮد را وﺿﻊ ﮐﻨﺪ، ﻧﻪﺧﺪا!
ﺳّﻮم آﻧﮑﻪ، واﺣﺪ دﯾﻦ، ﻣﺆﻣﻦ اﺳﺖ و واﺣﺪ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺷﻬﺮوﻧﺪ. دﯾﻦ ﺷﻬﺮوﻧﺪ ﻧﻤﯽﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻣﺆﻣﻨﺎن اّﻣﺖ دﯾﻨﻨﺪ. اﯾﻨﺎن ازﺣﻘﻮﻗﯽ ﺑﺮﺧﻮردارﻧﺪ ﮐﻪ دﯾﮕﺮان از آن ﻣﺤﺮوﻣﻨﺪ. در دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﻫﻤﻪ از ﺣﻘﻮق ﯾﮑﺴﺎن ﺑﺮﺧﻮردارﻧﺪ، ﺧﻮاه ﻣﺆﻣﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﯾﺎﮐﺎﻓﺮ ﯾﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ دﯾﮕﺮ. اﯾﻦ اﺻﻞ اﺳﺖ و ﺣﺎل آﻧﮑﻪ اﺻﻞ در دﯾﻦ، ﺗﺒﻌﯿﺾ اﺳﺖ. ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ اﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ آﻧﻘﺪر واﺿﺢ اﺳﺖﮐﻪ ﺑﺴﻂ آن، اﺗﻼف وﻗﺖ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﯽﺷﻮد.
اﯾﻨﺠﺎ اﮔﺮ اداﻣﻪ ﺑﺤﺚ را ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ادﯾﺎن اﺑﺮاﻫﯿﻤﯽ ﻣﺤﺪود ﮐﻨﯿﻢ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﯿﮏ از اﯾﻦ ادﯾﺎن ﻧﻪ زاﯾﻨﺪه دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ اﺳﺖو ﻧﻪ ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺎ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ. زﯾﺎدهﺧﻮاﻫﯽ ﻫﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮان ﮐﺮد. ﻧﻪ ﻣﻮﺳﯽ، ﻧﻪ ﻋﯿﺴﯽ و ﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ، ﻫﯿﭽﯿﮏ وﻋﺪه دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽﻧﺪاده‌اﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻌﻀﯽ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﻮﻟﯿﺖ ﻣﺤﻤﺪ، ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ اﺳﻼم، دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ اﺳﻼﻣﯽ ﺑﺮﻗﺮار ﮐﻨﻨﺪ. ﯾﻬﻮدﯾﺎن و ﻣﺴﯿﺤﯿﺎنﭼﻨﯿﻦ ادﻋﺎﯾﯽ ﻧﺪارﻧﺪ. ﺟﺮﯾﺎن دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ در اروﭘﺎ و ﺟﺮﯾﺎن ﭘﺮوﺗﺴﺘﺎﻧﺘﯿﺴﻢ، ﺟﺪای از ﻫﻢ ﻋﻤﻞ ﮐﺮده اﻧﺪ. در اروﭘﺎ، رﻧﺴﺎﻧﺲﮐﺮدﻧﺪ. ﯾﻌﻨﯽ، دﯾﻦ را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻪ اﺻﻞ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ در ﯾﻮﻧﺎن ﺑﺎﺳﺘﺎن روی آوردﻧﺪ. ﻣﻮج ﺳﮑﻮﻻرﯾﺴﻢ آنﻗﺪر ﺑﺎﻻﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﯿﺤﯿﺖ ﻧﺎﭼﺎر ﺷﺪ ﺳﺮ ﻓﺮو آورد و ﺑﺮای اﺑﻘﺎ ﺧﻮد ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻮج ﻫﻤﺮاه ﺷﺪ. آﻧﺎن از اﯾﻦ ﻣﻮج ﺑﯿﻢ ﻧﮑﺮدﻧﺪ، ﭼﻨﺎﻧﮑﻪآن ﺗﺪارﮐﺎﺗﭽﯽ اﺻﻼحﻃﻠﺐ ﻣﺎ از «ﺑﯿﻢ ﻣﻮج» وﺣﺸﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد!
از اﯾﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ، در درون ﻣﺴﯿﺤﯿﺖ ﻣﻔﺎﻫﯿﻤﯽ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ رﻓﺮﻣﺎﺳﯿﻮن را ﯾﺎری داد.
دو اﺻﻞ: ﯾﮑﯽ ﺗﺌﻮری ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ«ﺛﻨﻮﯾﺖ ﺳﯿﺎﺳﯽ» ﯾﺎ «دو ﺷﻤﺸﯿﺮ». ﻣﺴﯿﺢ ﮔﻔﺖ: آﻧﭽﻪ از آن ﻗﯿﺼﺮ اﺳﺖ، ﺑﻪ او ده و آﻧﭽﻪ از آن ﺧﺪاﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺪا.
اﺻﻞ دّوم:اﺻﻞ ﺗﺜﻠﯿﺚ اﺳﺖ. ﺧﺪا ﺑﺎ ﺳﻪ روﯾﻪ. ﻧﻪ آن ﺧﺪای ﻗﻬﺎر ﯾﻬﻮدی و ﻧﻪ آن ﺧﺪاﯾﯽ ﮐﻪ در ﻗﺮآن ﺑﻪ ﺻﻮرت «ﺟّﺒﺎر و رﺣﯿﻢ و ﻣﻨﺘﻘﻢو ﻣﮑﺎر» از او ﯾﺎد ﺷﺪه‌اﺳﺖ. اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯿﻦ اﺻﻞ ﺗﺜﻠﯿﺚ ﻣﺴﯿﺤﯽ و «ﺗﺜﻠﯿﺚ ﺳﯿﺎﺳﯽ» ﻣﻨﺘﺴﮑﯿﻮ اﺻﻄﮑﺎک اﯾﺠﺎد ﻧﺸﺪ. ﺑﻪﻋﮑﺲ،وﺣﺪاﻧﯿﺖ ﺳﻪ ﺑﻌﺪی ﻣﺴﯿﺤﯽ ﺑﺎ وﺣﺪاﻧﯿﺖ ﺳﻪﮔﺎﻧﻪ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺟﻮر ﺷﺪ. ﻣﻘﻨﻨﻪ، ﻣﺠﺮﯾﻪ و ﻗﻀﺎﯾﯿﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ اﻣﺎ ﺟﺪای از ﻫﻢ.
اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻤﯿﺎریﻫﺎی ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ در اﺳﻼم وﺟﻮد ﻧﺪارد و ﮐﺎر ﺗﻄﺎﺑﻖ اﺳﻼم و دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ را دﺷﻮار ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﺎل ﻣﯽﺳﺎزد.
در واﻗﻊ، ﻣﺴﺌﻠﻪ اﺳﺎﺳﯽ، ﻧﻘﻄﻪ ﻋﺰﯾﻤﺖ اﺳﺖ.
آﯾﺎ اﺳﻼم و ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ را ﺑﺎﯾﺪ اﺻﻞ ﻗﺮار داد ﯾﺎ ﺷﻬﺮوﻧﺪی، آزادی و ﺑﺮاﺑﺮیﺗﻤﺎم ﺷﻬﺮوﻧﺪان را؟ آﺷﮑﺎر اﺳﺖ ﮐﻪ اوﻟﯽ ﺑﻪ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﻧﻤﯽرﺳﺪ. در ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ وﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﺠﺎت «اﺳﻼم ﻋﺰﯾﺰ» ﻣﯽاﻧﺠﺎﻣﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﻮﯾﺪ، اﯾﻦ ﻏﺮﯾﻖ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻞ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮدﯾﺘﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. حتما ﺑﺎز ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﻋﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﮏ اﺷﺘﺮ ارﺟﺎع ﻣﯽدﻫﻨﺪ! ﺑﺮﺧﯽاز ﻃﻼﯾﻪداران ﻧﻮاﻧﺪﯾﺸﯽ اﺳﻼﻣﯽ اﺳﺘﺪﻻل ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ از اﯾﻦ رو اﺳﻼم وﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ را ﻧﻘﻄﻪ ﻋﺰﯾﻤﺖ ﺗﺌﻮرﯾﮏ ﻗﺮار داده‌اﻧﺪ ﮐﻪ اﮐﺜﺮﯾﺖ ﻣﺮدم اﯾﺮان ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻨﺪ. از اﯾﻨﺮو ﺣﮑﻮﻣﺖ اﯾﺮان ﻧﺎﮔﺰﯾﺮ اﺳﻼﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد.
اﯾﻦ اﺳﺘﺪﻻل ﺑﻪ آن ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﭼﻮن ﻗﺮﯾﺐ ﻫﻔﺘﺎد درﺻﺪ ﯾﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻓﺮاﻧﺴﻮﯾﺎن ﮐﺎﺗﻮﻟﯿﮏ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ رﺋﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮرﻓﺮاﻧﺴﻪ ﭘﺎپ ﺑﺎﺷﺪ! ﺣﺎل آﻧﮑﻪ درﺳﺖ ﺑﺮ ﻋﮑﺲ، ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﻻﺋﯿﮏﺗﺮﯾﻦ ﮐﺸﻮر دﻧﯿﺎ اﺳﺖ. ﻓﺮاﻧﺴﻮیﻫﺎ و دﯾﮕﺮ ﻣﺮدﻣﺎن دﻣﮑﺮاتﺑﻨﺎ را ﺑﺮ ﺷﻬﺮوﻧﺪی ﻧﻬﺎده‌اﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺴﻮﻧﺪ آن ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﮐﺎﺗﻮﻟﯿﮏ ﺑﻮدن ﯾﺎ ﻫﺮ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ اﻧﺘﺨﺎب آزاد ﺧﻮد ﺷﻬﺮوﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻮاﻧﺪﯾﺸﺎن اﺳﻼﻣﯽ ﻣﯿﺨﻮاﻫﻨﺪ ﭘﺴﻮﻧﺪ را ﺑﻪ ﭘﯿﺸﻮﻧﺪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﻨﻨﺪ. اﺳﺐ را در ﻋﻘﺐ درﺷﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪاﻧﺪ. ﻧﻘﻄﻪ ﻋﺰﯾﻤﺖ ﻗﺮار دادن ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﻬﺮوﻧﺪی ﻧﻤﯽاﻧﺠﺎﻣﺪ. ﺑﺎز ﺑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد.
از ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﺮﻧﻤﯽﺧﯿﺰد، وﻟﯽ در دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ، ﺷﻬﺮوﻧﺪ آزاد ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻨﺎ ﺑﺮ اﯾﻦ، اﮔﺮ ﻫﺪفﻧﻮاﻧﺪﯾﺸﺎن اﺳﻼﻣﯽ وﺻﻮل ﺑﻪ دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ اﺳﺖ، اﯾﻨﺎن ﺑﺎﯾﺪ ﻧﻘﻄﻪ ﻋﺰﯾﻤﺖ ﺗﺌﻮرﯾﮏ ﺧﻮد را از ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﻬﺮوﻧﺪی ﺗﻐﯿﯿﺮدﻫﻨﺪ. اﻟﺒﺘﻪ اﺻﻼح اﺳﻼم ﺣﻖ ﻣﺴﻠﻢ اﯾﺸﺎن اﺳﺖ. ﻫﺮ اﺻﻼﺣﯽ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ در اﺳﻼم اﻧﺠﺎم ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺑﺪﻫﻨﺪ. وﻟﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪدﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ را آنﻗﺪر ﺗﺤﺮﯾﻒ ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﭽﺮﺧﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻠﮑﻪ آن دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﻣﺜﻠﻪ ﺷﺪه ﺑﺎ ﭼﻨﺪ رواﯾﺖ و ﺷﻌﺮ ﺣﺎﻓﻆ و ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﻟﺒﺪدﮔﺮﮔﻮن ﺷﺪه اﺳﻼم ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺷﻮد.
در اﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﮐﻮﺗﺎه، اﺳﺘﺪﻻل ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮان از ادﯾﺎن ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﺎم و اﺳﻼم ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﺎص اﻧﺘﻈﺎر اﯾﺠﺎد دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ داﺷﺖ.
ﻫﯿﭻ دﯾﻨﯽ ﭼﻨﯿﻦ ادﻋﺎﯾﯽ ﻧﮑﺮده‌اﺳﺖ. اﻣﺎ ﻣﯽﺗﻮان ﺑﺮ اﺳﺎس دﯾﻦ، ﺣﮑﻮﻣﺖ اﯾﺠﺎد ﮐﺮد. ﻫﻢ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﺴﯿﺤﯽ درازﻣﺪت و ﻫﻢ ﺣﮑﻮﻣﺖﻫﺎی ﭼﻨﺪرﻧﮓ اﺳﻼﻣﯽ داﺷﺘﻪاﯾﻢ. از ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ اﺳﻼم ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺧﻠﻔﺎی راﺷﺪﯾﻦ و ﺧﻼﻓﺖﻫﺎی ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ.
ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﮐﻪ در ﭘﺮﺗﻮ اﻧﻘﻼب، ﺣﮑﻮﻣﺖ اﺳﻼﻣﯽ در ﮐﺸﻮر ﻣﺎ ﺑﺮﻗﺮار اﺳﺖ. ﭘﺲ ﺣﮑﻮﻣﺖ دﯾﻨﯽ ﺟﻠﻮه ﺧﺎرﺟﯽ ﺗﺎرﯾﺨﯽ و واﻗﻌﯽدارد. ﻣﻨﺘﻬﯽ، ﺣﺮف اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ دینی دﻣﮑﺮاﺗﯿﮏ، ﻧﻪ وﺟﻮد ﺧﺎرﺟﯽ و ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده و ﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ.
ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت روﺷﻦﺗﺮ، اﮔﺮ ﺧﻮاﺳﺘﺎر دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ، ﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ اﻋﺘﻘﺎد دﯾﻨﯽ را ﻧﻘﻄﻪ آﻏﺎزﯾﻦ ﻗﺮار دﻫﯿﻢ و ﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ دو ﻧﻘﻄﻪ ﺣﺮﮐﺖﺗﻮأﻣﺎ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ، ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ و ﻫﻢ ﺷﻬﺮوﻧﺪی.
**اﻧﺘﺰاع و اﻧﺘﺨﺎب ﺟﻮﻫﺮ ﻣﺪرﻧﯿﺘﻪ اﺳﺖ. ﻻﺟﺮم ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد. ﯾﺎ اﯾﻦ ﯾﺎ آن. اﻣﺎ ﻧﻪ ﻫﺮ دو و ﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ.**
«« مهدی مظفری »»

4 نظر برای “چرا دین نمیتواند پایه دموکراسی باشد ؟؟

  1. دموکراسی=دین=
    پایه اساس دین از۱۴۰۰سال پیش زوری بوده

    دوست‌داشته‌شده توسط 1 نفر

  2. دوست عزیز من متوجه کامنتتان نشدم ، «دموکراسی=دین=
    پایه اساس دین از۱۴۰۰سال پیش زوری بوده» ????

    دوست داشتن

  3. کاملا دو چیز مخالف هم هستن پس نمیتوان یکی را پایه یکی دیگه قرار داد

    دوست داشتن

  4. دین قابل پیشرفت نیست و فقط خرافات هست که به زور به خورد مردم میدن

    دوست داشتن

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s